W ogniu pytań: Fernando Torres

Kolejna część cyklu zapoczątkowana pytaniami do Juana Maty, a także Oscara. Tym razem na celownik wzięto Fernando Torresa, Hiszpana, który w ostatnim meczu przeciwko Bayernowi Monachium strzelił pięknego gola po asyście Andre Schurrle.

Pierwsze...

Studia. Pamiętam pierwszy dzień na uniwersytecie, kiedy próbowałem studiować biznes i ekonomię w Madrycie. Byłem już zawodnikiem pierwszego zespołu Atletico, więc sporo ludzi odczuwało pewne zaskoczenie, że mnie tam widzą. To było ciekawe doświadczenie; zwykłem kończyć treningi, iść prosto na uniwersytet i wracać do domu bardzo późno, tak więc po sześciu miesiącach musiałem zrezygnować. Połączenie futbolu i nauki okazało się zbyt ciężkie, aczkolwiek wspominam to jako dobry czas - między studentami panowała miła atmosfera i poznałem tam kilku przyjaciół, z którymi jestem w kontakcie do dziś.

Ostatni...

Film. Ostatni film, który widziałem, to W chmurach (Up in the Air) z Georgem Clooneyem. Oglądałem go w samolocie w trakcie naszej podróży do Pragi na mecz o Superpuchar i był on całkiem ciekawy. Opowiada o człowieku, który jest zatrudniony przez pewną firmę i zwalnia ludzi. Spędza większość czasu na pokładzie samolotu, ma żonę i dzieci, ale kiedy przebywa na wyjeździe jest kompletnie sam. Poleciłbym ten film każdemu.

Najlepsze...

Wspomnienie. Moim najlepszym wspomnieniem związanym z karierą piłkarza jest wygranie Mistrzostw Europy w 2012 roku z reprezentacją, bo był to nasz trzeci puchar z rzędu. Mecz był wspaniały, z wielu względów - zwyciężyliśmy, zapisaliśmy się na kartach historii, zdobyłem swojego drugiego gola w finale Mistrzostw Europy, asystowałem przy bramce Juana...to było wspaniałe uczucie. W tej chwili to moje największe osiągnięcie z drużyną narodową.

Najgorsza... (cecha ludzka)

Zazdrość. Najgorszą rzeczą istniejącą w świecie jest zazdrość, powinieneś cieszyć się szczęściem innych, gdy radzą sobie dobrze i spełniałą swoje cele. Zazdrość istnieje także w futbolu, ale to tylko jeden przykład. Spotykasz się z nią cały czas podczas swej podróży przez życie. Pamiętam, gdy miałem zaledwie 10 lat, a rodzice innych dzieci krzyczeli na trenera, że ich pociechy siedzą na ławce i nie grają. To coś, czego staram się uniknąć, kiedy wychowuję swoje dzieci.

Najłatwiejsze...

Podnoszenie się. Najłatwiejszą rzeczą dla mnie jest w tej chwili wstawanie rano z łóżka. To zwykło być nieco trudniejsze, kiedy byłem młodszy, ale teraz lubię wstawać i budzić swoje dzieci, przyrządzać im śniadanie i szykować je do szkoły. Gdy byłem młody, zwykłem wstawać tak późno, jak tylko się dało, uciąć sobie drzemkę po południu, co jest bardzo hiszpańskie, a potem iść wcześnie do łóżka. Tak było kiedyś, ale teraz lubię usłyszeć rano alarm budzika i iść budzić moje dzieci.

Najtrudniejsze...

Przegrywanie. Najgorszym uczuciem w futbolu jest porażka w finale. Z czasem zdajesz sobie sprawę z tego, że same bycie w finale jest osiągnięciem, ale bardzo trudno jest przejść przez fazę grupową, kwalifikacje, a potem przegrać w ostatnim meczu, zwłaszcza, jeśli dawałeś z siebie wszystko, aby w nim zagrać. Trudno jest obserwować celebrację innych. Patrząc z perspektywy czasu, bycie finalistą jest dobre, ale w chwili porażki nie myślisz o tym. Przegrałem dwa Superpuchary z Chelsea i Puchar Konfederacji z Hiszpanią. To bolało.