Są rzeczy których kupić nie można

Trzy i pół roku, szmat czasu. Tyle przebywał na Stamford Bridge David Luiz, jak można podsumować ten okres? Zleciało jak z bicza strzelił. Jego nieoczekiwany transfer został niemal całkowicie zdominowany przez przyjście Fernando Torresa.

Można wręcz powiedzieć, że był tylko małym dodatkiem do głównego dania w postaci pewnego Hiszpana. Rzeczywistość dla obu panów okazala się zaskakująca. To David stał się z miejsca liderem zespołu, a Fernando walczył o powrót do formy.

Przychodził jako obiecujący zawodnik, odchodzi jako najdroższy obrońca świata o którego zabiegała Barcelona, Bayern i PSG. To coś znaczy, prawda? Nie mniej nie więcej to, że bardzo mocno rozwinął się na Stamford Bridge, gdzie miał swoje chwile chwały w poprzednim sezonie, gdzie był czołowym stoperem na świecie, z powodzeniem grał również jako defensywny pomocnik.

Człowiek orkiestra. Każdy jednak przechodzi słabszy okres, taki był ten sezon. Czarne chmury zebrały się nad głową Luiza, kiedy do klubu przyszedł Jose Mourinho. Dziennikarze byli pewni jednego, że to ostatnie sezony Maty i Davida, mieli rację. Były tłumacz sir Bobby'ego Robsona najpierw skreślił najlepszego zawodnika Chelsea dwóch z trzech ostatnich sezonów, a potem nie dawał zbyt wielu szans obrońcy (zaledwie 19 występów ligowych, a kilka z nich to były wejścia z ławki), przez co defensor zaczął szukać alternatyw.

Kwota jaką klub z Paryża zapłaci za Davida jest wręcz niewyobrażalna, lecz czy naprawdę lojalność da się wycenić? Ktoś naprawdę uważa, że Luiz był zwykłym najemnikiem, zarabiając dwa i pół razy mniej niż najlepiej opłacany Hazard? David otwarcie mówił o miłości do nas, fanów, to samo mówił o samym klubie. Czy to przez pozycję gdzie był częściej wystawiany? Zapytajmy samego Davida:

Kocham grać dla Chelsea, kocham grać w piłkę i nie ma dla mnie większego znaczenia, czy mam grać jako obrońca czy defensywny pomocnik. Jestem wielkim szczęściarzem, że mogę grać dla tak wielkiego klubu. To miłe, kiedy możesz grać w składzie z tak świetnymi zawodnikami jak na przykład Matić.

David przestał być potrzebny, ot cała tajemnica. To samo było z Juanem Matą, to nie fair jeżeli zawodnicy którym naprawdę zależy na klubie zostają spychani na boczny tor z powodu gorszej formy, zwłaszcza że obaj udowodnili że potrafią grać na poziomie wręcz wyśmienitym. Paryż zapewni Luizowi stałe występy w pierwszym składzie, jednak czy to uszczęśliwi samego piłkarza? Chciałbym aby tak było, lecz nie sądzę że to była prosta decyzja dla Brazylijczyka.

Opuszcza on grono przyjaciół, opuszcza także kibiców którzy go uwielbiali. Davida nie da się nie lubić, jest najbardziej pozytywnym piłkarzem w tym brudnym świecie piłki nożnej. Tacy piłkarze jak on są światełkiem pośród mroku cynicznego spojrzenia na piłkę, gdzie nie ma miejsca na radość, przywiązanie i sympatie, liczą się tylko wyniki i puchary. Nie wierzę również, że jest jakikolwiek kibic na świecie który nie posiada pewnej granicy, po przekroczeniu której nie będzie już cieszył się tak bardzo z ewentualnych zwycięstw.

Oczywiście, niektórzy będą pisać że klub jest większy od piłkarzy i inne głupkowate frazesy. Fakty są jednak takie, że kibicujemy naszym idolom. Niektórzy zostają nimi po dołączeniu do Chelsea, niektórzy zostają nimi wcześniej, nie jest jednak tak, że największy przeciwnik Barcelony nadal tak bardzo czułby wzięź z The Blues, gdyby ci zamienili się jedenastką z Dumą Katalonii.

Coraz rzadziej można zaobserwować przywiązanie do klubów, tacy piłkarze jak Zanetti, Del Piero czy Totti odchodzą do lamusa. Teraz najważniejsza jest kasa i wyniki. Nie liczą się już ludzie, tylko kawałek metalu. To smutne.

Co prawda David nigdy nie całował herbu, nigdy nie powiedział że będzie tutaj grał zawsze, lecz stał się jednym z symboli Chelsea. Nie tylko przez grę, David poza boiskiem był jeszcze lepszy! Był bardzo pozytywnym człowiekiem, który zawsze wprowadzał dobrą atmosferę do szatni, co jest także bardzo ważne, ale przecież najważniejsze są pieniądze!

Za zarobioną kwotę będziemy mogli kupić kolejnych najemników, którzy będą identyfikowali się z klubem tak samo jak prostytutka identyfikuje się ze swoim alfonsem. Czy David był słabym zawodnikiem? Zostawmy tę opinię trenerom:

On jest jednym z najlepszych defensorów na świecie. Kiedy go trenowałem powiedziałem mu tylko, że dla mnie już jest najlepszy, ponieważ on ma wszystko! Jeżeli będziesz potrafił go dobrze poprowadzić to nikt nie będzie mógł się z nim równać.

David Luiz to niesamowity szczęściarz, ponieważ potrafi grać na kilku pozycjach. Myślę, że już teraz jest jednym z najlepszym defensorów na świecie, ma przede wszystkim świetną technikę. Porównania z Carvalho? Luiz lepiej operuje piłką!

David Luiz ma niesamowity dar, boli mnie jedynie to, że ludzie widzą w nim tylko dobre operowanie piłką, a przecież ma szereg innych zalet.

To tylko niektóre z wypowiedzi trenerów pod adresem Davida, nie trzeba ich pisać więcej, gdyż to potwierdza jakim zaufaniem cieszy się zawodnik. Zresztą wystarczy podsumować go tylko faktem, że PSG było wstanie wyłożyć za niego taką kwotę. Mając do dyspozycji Thiago Silvę i innych świetnych graczy zdecydowali się zapłacić najwięcej w historii w futbolu za obrońcę.

Blanc doskonale jednak wiedział, że kupuje nie tylko doskonałego zawodnika, ale także człowieka który pomoże wprowadzić doskonałą atmosferę do szatni. Luiz jest przecież znany ze swojego dobrego humoru i niekończoncych się żartów. Tego też będzie brakowało w Chelsea.

Pierwszym moim skojarzeniem kiedy usłyszę nazwisko Davida jest bramka z United, dała ona Chelsea nadzieję na wywalczenie kolejnego mistrzostwa kraju. Ewentualna porażka lub remis byłyby zabójcze, ale David doskonale odnalazł się w polu karnym i idealnym wolejem zapakował gola obok bezradnego bramkarza Manchesteru.Potem była niesamowita cieszynka, gdzie Luiz tak naprawdę nie wiedział jak chce się cieszyć. To zapamiętam przede wszystkim.

Zapamiętam też gola przeciwko Fulham, co to była za torpeda! David udowodnił w tamtym sezonie, że potrafi grać także jako defensywny pomocnik, co skrzętnie wykorzystywał w obecnych rozgrywkach Jose Mourinho.

Czy mam żal do Davida? Mam! Nie sądziłem, że odejdzie, bałem się tego momentu. Bałem się także momentu kiedy odejdzie Juan Mata. Coraz bardziej uszczupla się lista piłkarzy, którzy są dla mnie po prostu najlepsi. Nie tylko wtedy kiedy grają wspaniale, lecz również kiedy nadchodzą dla nich chłodniejsze dni.

Uwielbiam Davida i nadal będę to robił, dziękuję mu za wszystko co zrobił w Chelsea. Był tutaj trzy i pół sezonu, lecz dla mnie już jest kimś, z kim kojarzona będzie ekipa ze Stamford Bridge.

Wyniki zapewne przyjdą, ale czy przyjdzie także lojalność dla barw, przywiązanie i zwyczajna sympatia do klubu? Nie sądzę. Nie chcę, aby Chelsea była klubem który przyciąga gotówką, a tak niestety chyba będzie wyglądać, gdyż odeszło dwóch piłkarzy, którzy szczerze kochali ten klub, a zarabiali wiele mniej niż liderzy tej czołówki.

Coraz trudniej sprzyjać klubowi, który zwyczajnie nie szanuje zasłużonych. Żegnaj David, daj wiele wspaniałych chwil kibicom z Paryża, zasługujesz na wiele. Nadal jesteś True Blue.