ChelseaLive

W 2005 roku Chelsea Londyn obchodziła stulecie powstania klubu. Idealnym prezentem na 100-lecie istnienia Chelsea Londyn okazało się zdobycie Mistrzostwa Anglii oraz gra w półfinale Ligi Mistrzów.

W ostatnich latach klub przeżywa prawdziwy rozkwit, będąc jednym z najsilniejszych drużyn angielskiej Premiership. Niebagatelną rolę w obecnym paśmie sukcesów Chelsea odgrywają pieniądze właściciela The Blues - rosyjskiego oligarchy Romana Abramowicza, dzięki którym klub może pozyskać najlepszych graczy świata.

Nie zawsze było jednak tak kolorowo....

Trudne początki...

Historia Chelsea Londyn rozpoczęła się 10 marca 1905 roku, kiedy przedsiębiorcy Ges Mars oraz Frederick Parker w pubie 'The Rising Sun' powołali sportowy klub piłkarski z siedzibą na Stamford Brigde.
Nazwę - FC Chelsea - wybrano spomiędzy kilkunastu, jakie wówczas padły w swoistej "burzy mózgów".

Oficjalny sezon Chelsea rozpoczęła dopiero rok później jeszcze w ramach Second Division. Zakończył się on zajęciem trzeciego miejsca. Dla młodego klubu było stanowiło to spory sukces w którym duży udział miał ówczesny szkoleniowiec - John Robertson.
W sezonie 1907/1908 The Blues awansowali już do pierwszej dywizji angielskiej ligi. Nowym managerem został David Calderhead, który funkcję trenera pełnił aż 26 lat. Największym sukcesem klubu w tym okresie okazał się sezon 1914/1915, kiedy to Chelsea awansowała do finału Pucharu Anglii.

Kolejne lata były już dużo gorsze: do końca roku 1931 Chelsea przemieszczała się miedzy League Two a League One, zajmując odległe miejsca w tabelach ligowych.

Rozkwit

Przez kolejnych ponad trzydzieści lat Chelsea regularnie (poza 1963 rokiem) znajdowała się w League One. Pojawiły się kolejne sukcesy: zdobycie Mistrzostwa Ligi (1955 rok) oraz Tarczy Dobroczynności (również rok 1955). Stanowiły one ogromny prezent dla działaczy, kibiców i drużyny, zważywszy, że trofea zostały wywalczone w 50-lecie istnienia klubu. Duży wkład w sukcesy miał Ted Drake, ówczesny manager zespołu.

Mimo pasma tych sukcesów, Chelsea w 1956 roku zakończyła sezon dopiero na 16-stym miejscu. Drużyna była rozbita, część piłkarzy była kontuzjowanych, część zmieniła klubowe barwy. Teda Drake'a zastąpił Tommy Docherty, który wsławił się kilkoma nad wyraz udanymi transferami.
W latach 1962-1967 zespół pokazywał doprawdy ekscytującą piłkę, a drużynę nazywano 'diamentami Docherty'ego'. 1965 roku 'The blues' zdobyli po raz pierwszy Puchar Ligi Angielskiej.

W 1967 roku Docherty z zespołem dotarł do finału Pucharu Anglii i półfinału Pucharu Miast Targowych, jednak nie udało się wygrać. 
W 1970 roku po dwumeczu z ówczesnym ligowym mistrzem, zespołem Leeds United Chelsea mogła cieszyć się ze zdobycia Pucharu Anglii. W tym samym roku angielski klub mógł cieszyć się ze swojego pierwszego trofeum w skali europejskiej: Pucharu Zdobywców Pucharów po pokonaniu w finale tej imprezy Realu Madryt. Ówczesnym trenerem był Dave Sexton.

Stagnacja

Po niemal 20 latach grania "na fali" - choć ze zmiennym szczęściem - przyszedł okres zmęczenia i finansowe kłopoty. Brak sukcesów, mniej szczęścia, gorsi zawodnicy - efektem była degradacja klubu do 2 dywizji angielskiej ligi (od 1976 roku).
Końcówka lat 80-tych to jednak ponowne stopniowe wzmacnianie drużyny owocujące kolejnymi awansami w tabelach ligowych. Nowym właścicielem klubu został Ken Bates, który kupił go za... jednego funta!

W następnym sezonie zespół pod wodzą Johna Neala wygrał Second Division i na nowo wrócił do Premiership. Wprawdzie w 1988 roku Chelsea znów znalazła się w drugiej lidze, jednak tylko na okres jednego sezonu.

Premiership

Rok 1993 stanowił kolejny przełom - trenerem został Glenn Hoddle, który sprowazdił na Stamford Bridge pierwszą gwiazdę światowego formatu - Ruuda Gullita. Kiedy Hoddle w 1996 roku porzucił 'The Blues' na rzecz zajęcia się reprezentacją Anglii, to właśnie Gullit został jego następcą.

W Chelsea zaczęli grać jedni z najlepszych piłkarzy na świecie, jak np. Didier Deschamps, Gianfranco Zola, Gianluca Vialli, Mark Hughes czy Dennis Wise. Drużyna grała bardzo dobrze i już w pierwszym sezonie pod ręką Gullita zdobyła FA Cup (1997 rok, 26 lat od ostatniego zdobycia tego trofeum).
W roku 1999 Chelsea była blisko zdobycia Mistrzostwa Ligi. Ostatecznie zespół zajął trzecie miejsce, po zaciętej rywalizacji w samej końcówce sezonu.

Mimo swoich niewątpliwych talentów Gullit popadł w niełaskę Kena Batesa i niespodziewanie w środku sezonu 1997/98 został zwolniony. Krzesło trenerskie zajął Gianluca Vialli. Trzy miesiące później Chelsea ponownie zdobyła Puchar Ligi Angielskiej, a w następnym sezonie dołożyła do tego Puchar Zdobywców Pucharów oraz Super Puchar Europy (finał z Realem Madryt) .

W sezonie 1999/2000 Chelsea zadebiutowała w Lidze Mistrzów... Wówczas miejsce Vialego na ławce trenerskiej zajął Claudio Ranieri. Choć nie zdobył on żadnego trofeum podczas bytności w klubie, to jednak doprowadził do kilku znakomitych transferów (Lampard, Gallas, Petit).

Era Abramowicza

W 2003 roku mający znów poważne kłopoty finansowe klub został zakupiony przez Romana Abramowicza. Ranieri otrzymał 100 mln funtów na wzmocnienie zespołu, jednak to nie dało jeszcze sukcesu. W Lidze Mistrzów Chelsea odpadła w półfinale z Monaco, zaś w Premier League lepszy okazał się Arsenal, który wyprzedził 'The Blues' w wyścigu o tytuł.

W 2004 roku trenerem Chelsea został Jose Mourinho. Za jego przewodnictwem The Blues osiągnął szczyty w angielskiej lidze (mistrzostwo Premiership w 2005 i 2006 r). Po raz pierwszy od 50 lat Chelsea mogła cieszyć się mistrzowską koroną, kończąc sezon z największą różnicą punktową nad drugim zespołem w historii angielskiego futbolu.
'The Blues' zdobyli też Puchar Ligi Angielskiej, jednak znów nie udało się podbić Ligi Mistrzów - zespół Mourinho odpadł w jego półfinale grając przeciwko Liverpoolowi, przegrywając po słynnym "golu, którego nie było".

Sezon 2005/06 był powtórzeniem poprzedniego -  znów mistrzostwo ligi, jednak rok później było już gorzej. Chelsea przegrała walkę o tytuł z Manchesterem United, zaś w półfinale Ligi Mistrzów znów odpadła po meczu z Liverpoolem, tym razem po serii rzutów karnych. Udało się za to zdobyć Puchar Anglii.

Po słabszym początku sezonu 2007/2008 Mourinho ku rozpaczy kibiców jak i samych zawodników musiał odejść. Zastąpił go jego asystent - narzucony zresztą odgórnie przez właściciela klubu Romana Abramowicza - Avram Grant.
Wszyscy spodziewali się, że obsada izraelskim szkoleniowcem stołka trenera stanowi sytuację przejściową, zwłaszcza, że Grant niczym specjalnym oprócz prowadzenia drużyny narodowej Izraela nie mógł się pochwalić. Paradoksalnie jednak krach nie nastąpił, choć Grant trzymał sie swojej posady mimo wielu ataków ze strony zarówno mediów, jak i samych kibiców.

Chelsea wygrywała kolejne spotkania, choć jednocześnie w meczach o angielskie trofea zespół nie pokazał się z najlepszej strony (porażka z Tottenhamem w finale Carling Cup, oraz klęska z drugoligowym Barnsley w meczu o FA Cup). Z drugiej strony to właśnie Avram Grant doprowadził zespół do pierwszego w historii klubu udziału w finale Ligi Mistrzów! Niestety, to właśnie porażka na Łużnikach w Moskwie stała się pretekstem do zwolnienia Izraelczyka, który po trudnym początku zaskarbił sobie sympatię kibiców Chelsea.

Następcę Granta ogłoszono podczas Mistrzostw Europy 2008 a został nim dotychczasowy selekcjoner Portugalii, Luiz Felipe Scolari.

Początek jego pracy stał pod optymistycznymi barwami, jednak w trudnym, noworocznym okresie, kiedy to Premier League najeżona jest kolejnymi meczami ustawionymi w krótkim okresie czasu, forma zespołu poszybowała w dół. Słabe wyniki zespołu spowodowały w lutym 2009 roku dymisję Brazylijczyka, zaś w trybie awaryjnym na jego miejscu zatrudniono Guusa Hiddinka, który jednocześnie pełnił dwie funkcje - selekcjonera Rosji i trenera Chelsea. Wszystko oczywiście dzięki układom Romana Abramowicza...

Pod ręką Holendra zespół przeżył prawdziwe odrodzenie - zespół przegrał tylko jeden mecz ligowy (z Tottenhamem), zdobył Puchar Anglii i dotarł do półfinału Ligi Mistrzów, gdzie w kontrowersyjnych okolicznościach przegrał z Barceloną.

Praca Hiddinka w Chelsea w zamierzeniu miała trwać jedynie do końca sezonu i choć wielu pragnęło jej przedłużenia, stało się inaczej. 1 czerwca 2009 roku nowym szkoleniowcem zespołu został dotychczasowy trener AC Milanu, Carlo Ancelotti.

Już pierwszy mecz pod jego ręką przyniósł klubowi trofeum (Tarcza Wspólnoty wygrana w rzutach karnych w spotkaniu z Manchesterem United). 
Pierwszy sezon pod ręką Ancelottiego okazał się pasmem sukcesów naszej drużyny, która w znakomitym stylu (rekord strzelonych 103 bramek w lidze) zdobyła mistrzostwo Premier League dokładając do tego Puchar Anglii. Tym samym po raz pierwszy w historii klubu kibice mogli cieszyć się z Dubletu!

Chelsea była też pierwszym klubem w historii, który wygrał w jednym sezonie wszystkich sześć ligowych meczów z drużynami z "Wielkiej Czwórki" (Liverpool, Manchester United i Arsenal).

Gorzej poszło w Lidze Mistrzów, z której Chelsea odpadła po dwumeczu z ostatecznym triumfatorem tych rozgrywek - Interem Mediolan, prowadzonym wówczas przez starego znajomego, Jose Mourinho.

Drugi sezon pod ręką Carlo Ancelottiego nie był już tak udany... Mimo startu z wysokiego 'C', kiedy to na początku sezonu nasi piłkarze wprost gromili swoich rywali, w listopadzie dopadła ich zadyszka, z której zespół nie umiał się wygrzebać do wiosny... 
Ostatecznie 'The Blues' zakończyli sezon na drugim miejscu w tabeli, jednak turnieje nie przyniosły żadnego trofeum, a Ligę Mistrzów po raz pierwszy od wielu sezonów zakończyliśmy w fazie ćwierćfinałów... 
W lepszej grze nie pomógł nawet rekordowy transfer Fernando Torresa (50 mln funtów), który swoją formą dostosował się do reszty drużyny.

Należy podkreślić, że po raz pierwszy Roman Abramowicz z wymianą trenera poczekał na zakończenie sezonu, jednak w kilka godzin po zakończeniu ostatniego ligowego meczu gruchnęła wiadomość o zwolnieniu Carlo Ancelottiego.

Jego następcą został 'mały Mourinho' - Portugalczyk Andre Villas-Boas. Bez dużego doświadczenia, ale z dużymi dotychczasowymi sukcesami. Ten 33-latek miał bowiem na koncie wygraną ligi portugalskiej z FC Porto i Ligę Europejską z tym samym zespołem. 
Dodatkowo Boas nie był nową postacią na Stamford Bridge, bowiem stanowił przed laty część sztabu trenerskiego Jose Mourinho, w którym do jego zadań należało rozpracowywanie rywali.